تبلیغات
امام حسن مجتبی علیه السلام - مطالب شهریور 1394
عرش الهی بر چه کسانی سایه انداز است؟
نظرات | ادامه مطلب

و از روی مهربانی در برابر آنها بال های خضوع و ذلّت فرود آر و بگو: پروردگارا هر دو را رحمت کن به پاس آنکه مرا در خردی از روی رحمت تربیت کردند.

نیکی به والدین

احسان به والدین (به عنوان عام) چنان مهم است که حتی شرک آنان مانع احسان به آنان نیست، گرچه باید از عقاید مشرکانه آنان به دور بود و از کمترین بی احترامی و آسیب رساندن به آنان نهی شده و نهایت فروتنی و مهربانی به آن دو در حال حیات و مرگشان توصیه و معادل نماز، جهاد، حج و ... شمرده شده است، حتی تشکر از آنان مقارن شکر الهی قرار گرفته است.

آیات قرآنی بهترین گواه اهمیت نیکی به والدین است:

1. وَ قَضى رَبّکَ أَلاَّ تَعْبدوا إِلاَّ إِیَّاه وَ بِالْوالِدَیْنِ إِحْساناً إِمَّا یَبْلغَنَّ عِنْدَکَ الْکِبَرَ أَحَدهما أَوْ کِلاهما فَلا تَقلْ لَهما أفٍّ وَ لا تَنْهَرْهما وَ قلْ لَهما قَوْلاً کَریماً... و پروردگارت حکم قطعی کرد که جز او را نپرستید و به پدر و مادر ( خود ) نیکی کنید حال اگر در نزد تو یکی از آن دو یا هر دو به کهنسالی رسند ( در مقابل زحمات یا خشونت های آنها اظهار ناراحتی مکن حتی ) به آنان افّ مگو و بر آنها فریاد مزن و سخن درشت مگو و با آنان سخنی کریمانه بگوی. (اسراء، آیه 23)

نیکی به والدین زمانی معین ندارد؛ ولی در برخی زمان ها پاداشی مضاعف دارد. به فرموده امام باقر (علیه السلام) یکی از بهترین اعمال روز عید قربان نیکی به والدین است

2. وَ اخْفِضْ لَهما جَناحَ الذّلِّ مِنَ الرَّحْمَةِ وَ قلْ رَبِّ ارْحَمْهما کَما رَبَّیانی صَغیراً... و از روی مهربانی در برابر آنها بال های خضوع و ذلّت فرود آر و بگو: پروردگارا هر دو را رحمت کن به پاس آنکه مرا در خردی ( از روی رحمت ) تربیت کردند. (اسراء، آیه 24)

3. وَ إِنْ جاهَداکَ عَلى أَنْ تشْرِکَ بی ما لَیْسَ لَکَ بِهِ عِلْمٌ فَلا تطِعْهما وَ صاحِبْهما فِی الدّنْیا مَعْروفاً... و اگر در حق تو بکوشند که چیزی را که به (الوهیت و ربوبیت و قداست) آن علم نداری شریک من قرار دهی هرگز از آنها اطاعت مکن ، و در دنیا با آنها به نیکی معاشرت نما. (لقمان، آیه 15)


منصور بن حازم از امام صادق (علیه السلام) پرسید: با ارزش ترین اعمال کدام است؟ آن امام فرمود: نماز در وقت خود، نیکی به پدرو مادر و جهاد در راه خدا. (الکافی، ج2، ص 158)

امام باقر (علیه السلام) در جایی دیگر فرمود: خدا در سه چیز برای هیچ کس رخصتی قرار نداده است: ادای امانت به نیکوکار و بدکار، وفای به عهد به نیکوکار و بدکار، نیکی با والدین نیکوکار باشند یا بدکار. (همان، ص 162) این تکلیف درباره والدین حتی پس از مرگ آن دو نیز استمرار دارد.



:: مرتبط با: عمومی .اسلامی .قران. ,
نویسنده : عظیم جان آبادی
تاریخ : 1394/06/31
زمان : 08:40 ق.ظ
یک قاعده ی طلایی برای سنجش اعمال !
نظرات | ادامه مطلب

روزهای آغازین مهر بود که از کار بیکار شدم، سعی می کردم خود را خوشحال نشان دهم تا شور و هیجان پسرم که اولین بار بود مدرسه را تجربه می کرد، بهم نریزد.

چند روز پیش آمد و گفت، امروز خانم معلم گفت یک درس مهم یاد می دهد «هر چه برای خود می پسندی برای دیگران هم بپسند» و بعد گفت به این موضوع فکر کنیم. یعنی چی بابا؟

دیگر صدایش را نمی شنیدم؛ این درس مهمی بود که مدت ها فراموش کرده بودم و بیکاری امروزم نتیجه سهل انگاری ام در بیکار شدن همکارم بود...

این را مردی سی و چند ساله می گوید و حسرت می خورد که کاش این درس را فراموش نکرده بود و در برابر زیر آب زنی هایی که علیه همکارش شده بود می ایستاد تا امروز به همان درد دچار نشود.

فرآوری: زهرا اجلال - بخش قرآن تبیان 
سنجش اعمال، ترازو

انسان موجودی اجتماعی است. آموزه ‌های اسلامی که بر اساس فطرت قرار گرفته (روم، آیه۳۰) و بر آن است که سعادت دنیا و آخرت را در چارچوب معرفت و عمل صالح از جمله عمل اجتماعی صالح تأمین کند؛ چرا که بدون عمل اجتماعی، انسان نمی‌ تواند سعادتمند شود. (سوره عصر)
اما همیشه نوع تعامل با دیگران از همسر و فرزند تا دیگر افراد جامعه مسئله مهم برای هر انسانی بوده است؛ زیرا تفاوت ‌های روحی و روانی و تفاوت ‌ها در نیازها و خواسته‌ ها، موجب تضاد منافع و تقابل میان افراد جامعه می ‌شود. از همین ‌رو بخش اعظم آموزه‌ های دستوری در شرایع اسلامی همواره به حوزه تعاملات اجتماعی و تبیین حقوق، اختصاص یافته است.
تلاش آموزه ‌های قرآنی و اسلامی آن است که ما معیار زندگی درست و تعامل صحیح با دیگران را بیاموزیم و بر اساس آن عمل کنیم تا سعادت دنیا و آخرتمان تأمین شود. اما مشکل بسیاری از مردم این است که حجم بسیار آموزه ‌ها و تعامل بسیار با دیگران در هر لحظه از عمر امکان نمی ‌دهد تا هر دم به ارزیابی صحیح و بطلان عمل خود بپردازیم و درستی و نادرستی آن را ارزیابی کنیم.



:: مرتبط با: عمومی .اسلامی .قران. ,
نویسنده : عظیم جان آبادی
تاریخ : 1394/06/30
زمان : 08:37 ق.ظ
غیبت موجّه دو گروه در قیامت!
نظرات | ادامه مطلب

بنا بر مفاد آیات و روایات اسلامی، در فردای قیامت که گاه حساب و کتاب اعمال آدمیان است، دو گروه‌ هستند که مورد سوال و جواب اخروی واقع نمی‌شوند.

شکوری_شبکه تخصصی قرآن تبیان

حساب


آیات قرآن در پاسخ بدین سوال که آیا در روز حساب، همه انسان‌ها مورد سوال واقع می شوند یا نه، سه دسته است:
یک. (فَلَنَسْئَلَنَّ الَّذِینَ أُرْسِلَ إِلَیْهِمْ وَلَنَسْئَلَنَّ الْمُرْسَلینَ).)[اعراف/6)
«قطعاً كسانى كه پیامبران به سوى آنان فرستاده شدند و از خود فرستاده شدگان سوال خواهیم كرد».
از این کریمه فهمیده می شود که نه فقط عموم مردمان بلکه همه فرستادگان الهی نیز مورد سوال هستند.
دو. (أُحْشُرُوا الَّذِینَ ظَلَمُوا وَأَزْواجَهُمْ وَما كانُوا یَعْبُدُونَ* مِنْ دُونِ اللّهِ فَاهْدُوهُمْ إِلى صِراطِ الْجَحیمِ* وَقِفُوهُمْ إِنَّهُمْ مَسوولُونَ) .[صافات/22 تا24]
این کریمه نیز دلالت می کند بر اینکه از میان همه مکلفان، تنها ستمگران مورد محاسبه واقع می شوند.
سه. (فَیَوْمَئِذ لا یُسْئَلُ عَنْ ذَنْبِهِ إِنْسٌ وَلا جانٌّ) .[رحمن/39]
«در این روز (قیامت) از گناهان هیچ فردى از انس وجن سوال نمى شود».
این آیه نیز اشاره دارد به اینکه هیچ یک از انسان‌ها و جنیان مورد سوال نیستند.

در نگاه نخست، چُنین می‌نُماید که بین آیات یادشده ناسازگاری وجود دارد حال آنکه خود قرآن فرموده است: لَا یَأْتِیهِ الْبَاطِلُ مِن بَیْنِ یَدَیْهِ وَلَا مِنْ خَلْفِهِ تَنزِیلٌ مِّنْ حَكِیمٍ حَمِیدٍ(فصلت/42)
از پیش روى آن و از پشت‏سرش باطل به سویش نمى‏آید وحى [نامه]اى است از حكیمى ستوده.
پس چگونه می‌توان میان این دسته از آیات جمع کرد؟



:: مرتبط با: عمومی .اسلامی .قران. ,
نویسنده : عظیم جان آبادی
تاریخ : 1394/06/29
زمان : 08:15 ق.ظ
مهدی علیه السلام، زیباترین معنای زندگی
نظرات | ادامه مطلب

زندگی برای هر فرد، تعریفی دارد؛ گاهی می شنوم که مردم از یکدیگر می ‌پرسند: آیا این زندگی است؟ و به رفاه، معنی ‌اش می ‌کنند. تعبیر شاعرانه‌ ی آن "سیبی است که گاز باید زد با پوست و آب- ‌تنی کردن در حوضچه اکنون"؛(١) و دانشمندان و فیلسوفان حیات را حقیقت مجهول ‏الكنهى می ‌دانند كه دو خاصیت دارد: یكى آگاهى و دیگرى جنبش.(٢) ولی من می‌ بینم آنانی را که مرفه ‌اند، در زمان حال، خوش هستند و حرکت نیز دارند؛ اما زندگی نه؛ آن‌ گاه تأملی کرده و تعریف خود را از زندگی ارائه می ‌دهم.

زندگیِ من

از نظر من زندگی یعنی شما، مهدی مولا! یعنی نوشتن از شما، گفتن از شما، فکر کردن به شما، جلب رضایت شما، شاید بپرسند که خودت چه؟! آیا این تو نیستی که زنده‌ ای؟! و من قلبم را نشان شان می‌ دهم و ضربان آن را! بگذار بگویند که نیستی این متوهّمان هستی! وقتی‌که ضرباهنگ قلب من، در هر تپش می‌ گوید «مهدی»!

مهدی مولا! تویی که همه وجودمی       مهدی آقا! تویی که نبود و بودمی
 مهدی سرور! تویی که دلا اسیرته     مهدی بابا! تویی که ملک فقیرته

به نظرتان شعار داده و از واقعیت دور افتاده ‌ام؟! اگر این‌ گونه است این شواهد چیست؟:

حیات زمین؛ حیات زمان

زندگی از نظر هر کس معنایی دارد؛ اما معنی واقعی زندگی نَفَس کشیدن در فضای خدمت به حجت الهی است؛ زیرا در کنار او، رشد انسانی محقق می ‌شود و زندگی معنا می‌ یابد. خداوند می ‌فرماید: ای مومنان! وقتی خدا و رسول شما را به آن ‌چه زندگی ست می‌ خوانند، اجابتشان کنید! (٣) چرا دوست دارید مرده باشید؟! آنان برای شما زندگی می‌ خواهند آنچه پشت شیشه‌ ی نمایشگاه‌ های لوکس ماشین و افکار خیال اندود طلایی مسافرتهای آنچنانی، می‌ یابیدش، زندگی نیست؛ رفاه است و حرکت!
نیامدیم که مرده باشیم و متحرّک؛ آمدیم که خودی نشان دهیم؛ بدون مهدی علیه السلام، چگونه می- ‌توان خودی نشان داد؟! وقتی‌ که او شریف ‌ترین موجودات است و هر کس به میزان توجّه و خدمت به او، درجه می ‌گیرد. هر که بیشتر خاطرخواه شده باشد، بیشتر وارد زندگی شده است.
زیبایی زندگی در کنار حجت خدا، به جاودانگی آن است؛ زندگی ‌ای که به همین 70 سال تعلّق ندارد، اقیانوس هستی، قطره‌ ها را راه داده و در خود گم می ‌کند. حجت خدا، جاودانه است؛ زیرا هر آنچه خدایی شد، با نیستی بیگانه است و هستی محض! (٤)



:: مرتبط با: عمومی .اسلامی .قران. ,
نویسنده : عظیم جان آبادی
تاریخ : 1394/06/28
زمان : 08:35 ق.ظ
عاقبت ایجاد بدعت در دین
نظرات | ادامه مطلب

دین ‏مقدس اسلام براى همه شئون بشرى قاعده و حكم و طریق شناخت آنها را «آنچنانكه‏ هستند» و «آنچنان كه باید باشند» تعیین نموده است، تغییر دادن هر یك از آنها بدعتى ‏است كه مستلزم ضلالت است.

یکی از آفات و آسیبهای مهمی که جریانهای  فکری و فرهنگی به ویژه ادیان و شریعت های الهی را در طول تاریخ با مشکلات روبرو  ساخته بدعت و جریانهای بدعت گذار بوده است.

اسلام به ویژه  مکتب آسمانی اهل بیت علیهم السلام همواره در طول تاریخ با بدعت و بدعت گذاری مواجه بوده است. از همین روست که علی علیه السلام می فرمایند: هیچ بدعتی در دین ایجاد نمی شود مگر آنکه سنتی ترک گردد، پس از بدعت ها بپرهیزید و با راه راست و جاده آشکار حق باشید. (نهج البلاغه، خطبه 145)

تعریف بدعت

بدعت در لغت به معنای کاری نو و بی سابقه است که نمونه قبلی نداشته باشد. قرآن کریم خداوند را چنین توصیف می کند: بدیع السموات والارض. او پدید آورنده آسمان ها و زمین است. (که آنها را بدون الگو و نمونه پیشین آفریده است. همچنین درتوصیف پیامبر صلی الله علیه و آله می فرماید: قل ما کنت بدعا من الرسل بگو من میان پیامبران پدیده نو ظهوری نیستم. (بلکه پیش از من نیز پیامرانی آمده اند).

راغب می گوید: ابداع، پدید آوردن چیزی است که نمونه و سابقه نداشته باشد و چاهی را که تازه حفر کرده باشند بدیع می گویند. بنابر این هر چیز جدید و بی سابقه را بدیع و کار نو ظهور را بدعت گویند.

اسلام به ویژه  مکتب آسمانی اهل بیت علیهم السلام همواره در طول تاریخ با بدعت و بدعت گذاری مواجه بوده است. از همین روست که علی علیه السلام می فرمایند: هیچ بدعتی در دین ایجاد نمی شود مگر آنکه سنتی ترک گردد، پس از بدعت ها بپرهیزید و با راه راست و جاده آشکار حق باشید. (نهج البلاغه، خطبه 145)

موارد استعمال بدعت

اصطلاح بدعت امروزه در دو مورد به كار برده مى شود:



:: مرتبط با: عمومی .اسلامی .قران. ,
نویسنده : عظیم جان آبادی
تاریخ : 1394/06/26
زمان : 08:59 ق.ظ
 

 




.:: This Template By : Theme-Designer.Com ::.